بزنگاه

دیروز به صحبت های سهیل رضایی (از طریق لایو اینستاگرام) درباره ی نقشه راه زندگی پس از ۳۰ سالگی گوش می کردم .جدا از همه ی نکات نغز و آموزنده و تاثیرگذاری که مثل همیشه از سهیل رضایی می شنوم یکی از جملات ایشان در پاسخ به کسی که درخواست کرده بود برای ما کلاس درس برگزار کنید، توجه ام را جلب کرد:

من ترجیح میدم روی افراد محدود سرمایه گذاری کنم تا به دستاوردهای نامحدود برسم به جای اینکه وقتم روصرف افراد نامحدود کنم و به نتایج محدود برسم . من انتخابم رو کردم و دوست دارم از الان به بعد آدم پرورش بدم

هرچند بخش اول چنین مضمونی را به شکل های دیگر از بعضی نویسنده ها و فعالان حوزه ی رشد و توسعه ی فردی هم خوانده و شنیده ایم اما تاثیر چنین جمله ای بسته به اینکه چه کسی، در چه زمانی و در کدام موقعیت آن را بگوید،همیشه متفاوت خواهد بود . شاید اگر این جمله را در زمان دیگری و در موقعیت دیگری می شنیدم نسبت به آن بی تفاوت بودم چرا که سطح تاثیر پذیری ما تابع متغیرهای زیاد و بعضا پیچیده ای ست که احتمالا نسبت به همه ی آنها آگاهی هم نداریم .

در هر حال مهم ترین نکته ای که با شنیدن این جمله برای من یادآوری شد این بود که یک جهت گیری به موقع در زمان مناسب چقدر می تواند تمایز و تغییر ایجاد کند . چنین تمایزی هم در مقایسه با گذشته خودمان به وجود می آید و هم در مقایسه با دیگرانی که به اهمیت تغییر جهت های به موقع واقف نیستند . البته تشخیص نیاز به تغییر جهت لزوما به انجام آن منتهی نمی شود و ما برای اینکه بتوانیم به آنچه فکرمی کنیم درست است عمل کنیم نیاز به انعطاف پذیری شناختی و عملگرایی بهینه هم داریم .

یکی دیگر از پیام هایی که این جمله برای من داشت این بود :

موفقیت لزوما با کارهایی که انجام می دهیم حفظ نمی شود بلکه با کارهایی که در درست ترین زمان از انجام آنها دست می کشیم دوام پیدا خواهد کرد .

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *