کتابی در وصف آداب عاشقی

” آدمی در طلب مهر است ،اما اگر مودب به آداب آن نباشد،بیماری و غفلت و هلاکت ثمر آن است”. این جمله را دکتر نیما قربانی در بخشی از مقدمه ی کتاب سودای خوش نوشته است. همین جمله من را ترغیب به خواندن این کتاب کرد. کتابی که با الهام از داستان شاه و کنیزک مثنوی مولانا نوشته شده است و نثری شیرین و شیوا دارد.

آداب عاشقی بر اساس آنچه در این کتاب مطرح می شود چیست؟

۱- خواست یکدل(کسی را بخواهی اما در پی تملک او نباشی)

۲- خدمت کردن به معشوق

۳-رعایت ادب در برابر معشوق (نداشتن گستاخی و تکبر ودارا بودن تواضع و نرم دلی)

۴-سپاسگزار بودن از معشوق بابت آنچه از او می آموزیم(معشوق آیینه ی ماست و کمک می کند خودمان را بهتر بشناسیم)

۵-راز دار بودن و مراقبت ازحریم خصوصی معشوق

وقتی سطور مربوط به آداب عاشقی را می خواندم به این فکر می کردم که رعایت این چند مورد به اندازه ای سخت است که تنها تعداد بسیار معدودی از افراد می توانند آن را به خوبی انجام دهند چرا که رعایت این ۵ مورد به نوعی فهم و خرد خاص و بلوغ و پختگی شخصیت نیاز دارد و چه بسا زمینه برای این پختگی برای اکثر افراد فراهم می شود اما همه یارای بهره گیری و صید مروارید از این دریای طوفانی عشق را ندارند.

برای خواست یکدل باید مرز بین دلبستگی و وابستگی را پیدا کنیم .

برای خدمت به معشوق باید مرز بین لطف و عنایت به موقع و فداکاری های بی جا را پیدا کنیم.

برای رعایت ادب باید مرز بین جراتمندی و گستاخی و مرز بین خودکم بینی و تواضع را پیدا کنیم.

در این کتاب درباره ی تفاوت عاشق بیمار و بیمار عاشق و همچنین تفاوت نفس و دل و سرنوشت عاجزان عشق ورزی هم نکته هایی خواندنی ،خردمندانه و اثرگذار می خوانیم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *