به امید هوای تازه تر

امسال هم سال نو مثل پارسال در شرایطی از راه رسید که بساط کرونا هنوز پهن است . سال گذشته کرونا برای ما یک بیماری جدید و ناشناخته بود و امسال بیماری قدیمی و نسبتا شناخته شده ای که حالا مبتلا شدن به آن چندان هم غیر عادی و حساسیت برانگیز نیست. انگار وقتی به این نقطه می رسیم که ” کاری نمی شود کرد و باید با آن کنار بیاییم.” یعنی خودمان را برای روبه رو شدن با هر پیامدی آماده کرده ایم.

نمی دانم این آماده شدن با هدف سرکوب اضطراب اتفاق می افتد یا اینکه روشی ست برای رسیدن به سازگاری معقول. در هر حال کرونا دیگر آن مهمان ناخوانده ی مغضوب نیست و ظاهرا به اندازه ی روزهای اول جدی گرفته نمی شود. یادم می آید همان ماه های اول همه گیری کرونا تعدادی از افراد در شبکه های اجتماعی همدیگر را تشویق می کردند که از این فرصت قرنطینه استفاده کنید و به تقویت مهارت های فردی خودتان بپردازند و بیشتر کتاب بخوانید. مگر کرونا حقیقتا فرصتی مازاد در اختیارما قرار داده است؟ روزهای اول تصور می کردم با فراهم شدن شرایط قرنطینه و کمتر شدن رفت و آمد ساعت ها کشدار و طولانی می شوند اما بعد از گذشت مدتی به این نتیجه رسیدم که اینطور نیست : چالش های مواجهه با کرونا (خصوصا در زمینه ی شغلی و حرفه ا ی ما یعنی مشاوره و روان درمانی) و روزهای بعد از آن به اندازه ای جدی ست که عملا نیازمند برنامه ریزی های اساسی و حساب شده ترهستیم. خیلی از افراد و سازمان ها هم برنامه ریزی برای دوران پسا کرونا را از مدتها قبل شروع کرده اند.

امروز کلمه ی ” پسا کرونا” و کلید واژه های مرتبط با این عنوان را سرچ کردم و یکی از پرتکرار ترین عناوین عبارت ” اقتصاد پسا کرونا ” بود .منطقی ست که اقصاد دنیای بعد از کرونا یکی از بحث برانگیز ترین موضوعات باشد آن هم در شرایطی که تقریبا اکثر کسب و کارها با چالش های جدی در سراسر دنیا رو به رو هستند.

به نظر می رسد بحران اقتصاد هم مثل کرونا عادی شده است : می کشد، زجرکش می کند اما ظاهرا کسی دیگر تعجب نمی کند . محمدفاضلی _استاد جامعه شناسی دانشگاه شهید بهشتی مقاله ای تاثیر گذار با عنوان ” اگر کرونا نکشد،فقر و بی پناهی می کشد ” نوشته است .( مقاله در کانال تلگرام ایشان موجود است.) او وضع معیشتی زنی را توصیف می کند که به دلیل مشکلات مالی متاثر از کرونا، شرایط طاقت فرسایی را طی می کند و اگر کمک های مردمی نباشد حق همان زنده مانی هم از او سلب می شود.

این زن و بسیاری از نمونه های مشابه او امیدشان را به دوران جدید پسا کرونا بسته اند و به امید هوای تازه تر روزهای آینده ،با هوای آلوده ای که احاطه شان کرده و راه نفس شان را تنگ کرده کنار می آیند. در حال حاضرهمه ی ما به هوای تازه تر بیش از هر چیز دیگری نیاز داریم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *