یادم بماند…

در هفته ای که گذشت بخشی از آنچه دیدم،خواندم،شنیدم و گفتم بهانه ای شد تا بیشترفکر کنم و یادم بماند:

۱- در مورد موضوعات و مسائلی که دیدگاه منسجمی راجع به آنها ندارم موضع گیری

نکنم.

۲- وقتی دیگران را متهم به استدلال احساسی می کنم مراقب باشم خودم گرفتار این دام نشده

باشم.

۳- هر قضاوتی راجع به افراد بدون توجه به context اجتماعی و فرهنگی و مذهبی

آنها،ناقص و نادرست خواهد بود.

۴- ضعف در تحلیل محیط خودش را به شکل ناتوانی در تشخیص اشتباهات گذشته نشان

می دهد.

۵- بین ضعف در تحلیل محیط و درکی خام و کودکانه از مفهوم امیدواری رابطه ی مستقیم

وجود دارد.

۶- از بحث کردن با افرادی که بین مسئله و حواشی آن مسئله تمایز قائل نمی شوند دوری

کنم.

۷- دلبستگی به روایت هایی که از اتفاقات گذشته برای خودم می سازم اجازه نمی دهد

روایت های دیگر را بدون سوگیری بشنوم یا تحلیل کنم .

۸- بین آدمی که خشمش ناشی از درماندگی ست و فردی که خشم او متاثر از تعصب است

تمایز قائل شوم، گرچه چنین تشخیصی همیشه آسان نیست اما در صورت کشف این

تمایز، مراقب باشم این دو نفررا با یک چوب نرانم.

۹- تفسیر و تحلیل از آنچه رخ داده است اگر آلوده به روایت های شخصی نشوند،

تصویر شفاف تری از یک فرد یا رویداد به ما می دهند.

۱۰- آرمان سازی و آرمان گرایی که فقط پشتوانه ی هیجانی دارد به کوری فهم و درازی

زبان منتهی می شود.

۱۱- کسی که می خواهم باشم را می توانم بر اساس ذهنیت توصیف کنم اما توصیف تصویر

کسی که هستم باید مبتنی بر عینیت ها و واقعیت ها باشد : دقیق و بی کم و کاست .

بی توجه بودن به این تمایز،تصویری غیر واقعی از شخصیت خواهد ساخت.

2 دیدگاه برای “یادم بماند…

  1. ساجده جان نکات خیلی خوبی رو یادداشت کردی و ممنون که به اشتراک گذاشتی
    هفته ی پیش سرزدم بهت و این نکات رو خوندم ولی واسه کامنت گذاشتن عجله نکردم
    دوست داشتم بازم با دقت بیشتری بخونم و درک کنم . امروز که واسه دومین بار این گزینه ها رو خوندم تعداد بیشتری از اونا رو درک کردم ( جدای ازاینکه بتونم توی عمل هم این درک رو داشته باشم یا نه )
    و سعی میکنم هرچند وقت به این پستت سر بزنم و امیدوار باشم که توی رفتارم به کار بگیرم

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *